Dit had ik niet verwacht…

Om dit verhaal goed te vertellen, neem ik je even mee terug naar de kennismaking met Lars en Lisa. Tijdens ons gesprek was ik al enthousiast aan het vertellen over de momenten die ik graag vastleg op een trouwdag. De onverwachte lach, het spontane gebaar — en ja, ook de bierfoto.

Een foto die inmiddels bijna een vast onderdeel is geworden op bruiloften, maar nooit hetzelfde is. Je denkt misschien: één biertje en een groep mannen, die kennen we inmiddels wel. Maar niets is minder waar. Eén biertje en een hoop gelach maken elke foto uniek.

Maar dit…

Dit had ik niet verwacht.

Samen met de videograaf zochten we een goede plek uit voor de foto. We waren vooraf al gewaarschuwd: “Pas op, ze zijn fanatiek — er gaan pakken kapot.”

Die waarschuwing werd echter vakkundig weggewuifd door een andere gast: “Nee joh, dat valt echt wel mee.”

Toch besloten we om op gepaste afstand te gaan zitten. Voor de zekerheid.

Het biertje werd netjes rechtgezet, etiket naar mij toe — zo’n klein detail dat je uiteindelijk terugziet in de foto. Want juist die kleine dingen maken het beeld af. In mijn hoofd dacht ik nog: het biertje zal zo wel gepakt worden.

Voor de liefhebbers: het was een Grolsch.

Wat volgde was allesbehalve rustig.

Nog vóór het aftellen van drie naar één goed en wel voorbij was, begon het duwen en trekken al. Ik dacht nog: de hele bar staat vol biertjes, iedereen krijgt er toch wel eentje.

Mis.

Ze renden. Ze trokken. En toen kwam er een flinke tackle waarbij ze over elkaar heen vlogen. Ze kwamen gevaarlijk dichtbij. Ik boog automatisch een stuk naar achteren.